Κωνσταντίνος Μαμάτσιος

Ο Μαμάτσιος (1888 – 1963) δεν ήταν πλούσιος με την έννοια ενός μεγάλου εμπόρου, βιομηχάνου ή επιχειρηματία. Ήταν ένας απλός, εργατικός άνθρωπος με «μεγάλη καρδιά), γεμάτη αγάπη για την Κοζάνη και την Ελλάδα.Πήγε στην Αμερική το 1907, γύρισε το 1912 για να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας, και επέστρεψε το 1913. Στην Αμερική δούλεψε στην αρχή ως εργάτης στη Νέα Υόρκη, ύστερα βοηθός ζαχαροπλάστη σε άλλη πόλη, και κατέληξε στο Μπρίστολ της πολιτείας Connecticut, όπου (άνοιξε),δικό του ζαχαροπλαστείο. Αυτή ήταν η επιχείρησή του, που επιγραφόταν «Παλάτι των Γλυκών» (Palace of Sweets), και στην οποία δούλευαν σκληρά., πολλές ώρες και μέρες την εβδομάδα όλο το χρόνο, ο ίδιος, η γυναίκα του (η Κοζανίτισσα Άννα Σιώμου) και οι τέσσερις θυγατέρες τους. Αλλά. το κατάστημα δεν ήταν ένα παραδοσιακό ζαχαροπλαστείο. Σε μια προσπάθεια μεγιστοποίησης του εισοδήματος υπήρχε ταχυδρομική και φορολογική εξυπηρέτηση μιας περιοχής του Μπρίστολ (σε σύμβαση με την πολιτεία, όπως τουλάχιστον γινόταν τότε στην Αμερική), διάθεση χριστουγεννιάτικων δέντρων και ανάλογων αντικειμένων το Πάσχα, πώληση εφημερίδων και περιοδικών, πρόχειρο φαγητό και αναψυκτικά., κ.ά.. Το γεγονός ότι στη γειτονιά. του καταστήματος υπήρχαν δυο μεγάλα εργοστάσια που δούλευαν εντατικά. για τις ανάγκες του πολέμου, εξασφάλιζε μεγάλη πελατεία και μεγάλο εισόδημα με σκληρή δουλειά.

Ο Μαμάτσιος, με το επιχειρηματικό πνεύμα του, αξιοποιούσε αυτά τα κέρδη με διάφορους τρόπους, που δημιούργησαν τη βάση της περιουσιακής του κατάστασης Έτσι δημιουργήθηκε ένα οικονομικό υπόβαθρο, μεγάλο μέρος του οποίου, χωρίς καμιά. αντίρρηση από τις οικογένειες των παιδιών του, ο Μαμάτσιος αποφάσισε να διαθέσει για την Κοζάνη, κύρια για το νοσοκομείο. Αλλά. Και στο Μπρίστολ δώρισε κεντρικό οικόπεδο για την ανέγερση ελληνορθόδοξης εκκλησίας και εντευκτηρίου, ενώ όταν πρόσφερε μια αγροτική έκταση γιε επέκταση της πόλης, ο Μαμάτσιος ζήτησε και πέτυχε ένας δρόμος να ονομαστεί ‘οδός Κοζάνης’ (Kozani Street). Δείγμα της πατριωτικής του ευαισθησίας είναι και το γεγονός ότι στη διάρκεια του πολέμου έστελνε δέματα (με τσιγάρα, σοκολάτες κ.ά.) σε ελληνοαμερικανούς και αμερικανούς στρατιώτες που κατάγονταν από το Μπρίστολ και υπηρετούσαν στην Ευρώπη και άλλα μέρη του κόσμου.Αξίζει τέλος να αναφερθεί ένα απόσπασμα από την ομιλία του Μαμάτσιου  στα εγκαίνια του νοσοκομείου: 

-Ήμουν φτωχός, είπε, πολύ φτωχός όταν έφυγα το 1907 από την Κοζάνη για τη φιλόξενη δεύτερη πατρίδα μου, την Αμερική.Ήμουν και ορφανός. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει όταν ήμουν μόλις τριών χρονών και αργότερα πέθανε και η μητέρα μου. Αυτή πέθανε στα χέρια μου, γιατί δεν είχαμε χρήματα για να πάρουμε γιατρό και γιατρικά. Την εικόνα αυτή της φτωχιάς μάνας μου, που έτσι πέθανε, την είχα πάντοτε στο μυαλό μου. Και όταν ο Θεός ευλόγησε την εργασία μου, της γυναίκας μου και των παιδιών μας, και αποκτήσαμε κάποια περιουσία, θέλησα να προσφέρω στην πατρίδα μου, εδώ στον τόπο που γεννήθηκα, ένα νοσοκομείο, ένα καταφύγιο στις ώρες της αρρώστιας και του πόνου για τους φτωχούς, όπως ήμουν τότε εγώ, για να μη πεθαίνουν οι γονείς τους, οι γυναίκες τους ή τα παιδιά τους χωρίς γιατρό και χωρίς φάρμακα.-

Στα χρόνια που πέρασαν το νοσοκομείο βελτιώθηκε σημαντικά σε ιατρικό και άλλο προσωπικό, επιστημονικά όργανα και άλλα μέσα. Αναπτύχθηκαν νέα
ιατρικά τμήματα ιδρύθηκε Σχολή Αδελφών Νοσοκόμων, έγινε (και γίνεται τώρα κτιριακή επέκταση. Αξίζει να σημειωθεί ότι απλοί άνθρωποι, μετά την
αποκατάσταση της υγείας τους και προτού εγκαταλείψουν το νοσοκομείο, στέκονται στην προτομή του Μαμάτσιου και τον ευχαριστούν 
!

Αυτός δικαίωσε τη ζωή του με τον καλύτερο τρόπο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Θ. ΤΣΟΥΜΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *